„Zimna wojna” to, jak sama
nazwa wskazuje, chłodna, pozbawiona emocji i wyrachowana walka o uwagę widza.
Główną cechą tego dzieła jest symetria. Symetria dosyć bolesna. No ale czy nie
taka jest mityczna (i mistyczna zarazem) miłość? Na to filozoficzne pytanie
autorzy scenariusza odpowiadają twierdząco i to w taki sposób, aby u widza nie
pozostawić cienia wątpliwości.
Wspomniałem, że jest to
pytanie filozoficzne, ponieważ mniej więcej tak, jak w tym scenariuszu opowiadał
Platon (ustami autora komedii) o miłości w „Uczcie”.
Oto człowiek, który był na początku
kuliście pełną i czteronożną istotą został podzielony przez Zeusa na dwie
połówki – męską i żeńską. Od tej pory biegają one po świecie i przyciągane za
sprawą Erosa próbują się ponownie złączyć.
Podobnie bohaterowie filmu:
za sprawą celowego i świadomego rozdzielenia (bo nie jest ono dziełem przypadku,
ale ich własnych decyzji) miotają się po świecie by przyciągane kosmiczną siłą
powtórnie się połączyć.
Każda z połówek wykonuje
przy tym „taki życiowy es-flores” - jak to śpiewał kiedyś Maleńczuk. Każda też
składa osobistą ofiarę z tego, co dla niej najcenniejsze by w końcu dostąpić
mistycznych hieros-gamos (w kaplicy, żeby nie było wątpliwości).
Jest to więc historia godna
zgrabnej disneyowskiej kreskówki, z czego autorzy filmu zdają sobie doskonale
sprawę. Chcąc więc nadać filmowi tzw. ”głębi”, powagi czy też tego, co
starożytni Grecy określali mianem Pathos film, który (tu moja fantazja) pierwotnie
był kolorowy odbarwili i w kinach zobaczyć można wyłącznie wersję czarno-białą.
Pomimo znakomitej obsady i
wysiłków czołówki polskiej sceny ta „kulista” i wewnętrznie pusta opowieść w
miarę rozwoju wydarzeń staje się coraz bardziej przezroczysta i wraz z ostatnią
sceną pęka niczym mydlana bańka ochlapując nosy widzów ckliwie pachnącymi bąbelkami
mydełka Fa.
Dla kogo przeznaczony jest
ten film? Moim zdaniem głównie dla zawodowych krytyków filmowych. Bo chyba
wyłącznie dzięki magii ich interpretacji w scenariuszu tego „epickiego” (bo
dziś wszystko należy tak określać) przedsięwzięcia dostrzec można coś mocniejszego
niż wyrwane z ludowej zaśpiewki „łoj joj joj…” (to jeden z kluczowych cytatów parafrazowanych
w dziele na różne sposoby).
Film jednak ma prawo się
podobać. W kategoriach estetycznych sprawia bowiem tyle samo przyjemności, co
rozgniatanie folii bąbelkowej. A jak wiadomo jest to jedna z najfajniejszych rozrywek
na coraz krótsze letnie wieczory.
Polecam zatem gorąco!
