Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cannes Lions 2008. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cannes Lions 2008. Pokaż wszystkie posty

sobota, 28 czerwca 2008

'Know-what' czy 'know-how'?

Nie jest chyba niczym zaskakującym, że większość nagród Cannes Linons w tym roku trafiło w ręce amerykańskich agencji. Ponad sto lat żywej ciągłej tradycji reklamowej rozwijanej na najbardziej konkurencyjnym rynku, kolejne pokolenia twórców reklamy obcujących z nią na co dzień, świetne szkoły reklamy i designu to tylko kilka z wielu czynników składających się na to, że amerykańska reklama jeszcze przez długi czas będzie wyznacznikiem światowych standardów.

Ekspansja amerykańskich marek i ich globalny zasięg były wielkim wyzwaniem komunikacyjnym ponieważ zmuszały do tworzenia czytelnych międzykulturowo przekazów. Reklama, którą oglądać ma jednocześnie Amerykanin, Brazylijczyk, Japończyk i Rosjanin musi być prosta i zrozumiała dla każdego, powinna więc odwoływać się do uniwersalnych wartości i obserwacji na temat człowieka i jego potrzeb. Amerykańska mentalność jest także nastawiona na pragmatyzm. Pytania w rodzaju: „Co z tego wynika, jakie to ma zastosowanie i co mogę dzięki temu zyskać?” przeważają nad rozważaniami w rodzaju: „Dlaczego to wygląda tak jak wygląda, jak to się ma do innych rzeczy i czy DOBRZE SIĘ Z TYM wszyscy CZUJEMY?”

Porównując nasze polskie podejście do reklamy (lub podejście dominujące w dużej części Europy) z amerykańską konkretnością można spróbować całą różnicę sprowadzić do wyboru pomiędzy postawą know-what i postawą know-how.

Know-what to postawa absolwenta, osoby, która zapoznała się z wieloma teoriami i potrafi wyrecytować dużą ilość reguł, które powinny być stosowane w danej dziedzinie. Od opisu i wyjaśnienia do działania jest tu jeszcze daleka droga. Know-what to także ciągłe analizowanie i rozkładanie problemu na czynniki pierwsze, częste szukanie usprawiedliwienia dla nie-działania i ciągłe spoglądanie w przeszłość. Know-what to np. postawa teoretyzującego krytyka, który potrafi prawić morały na temat jakiegoś zagadnienia i zawsze znaleźć przyczyny własnych niepowodzeń.

Know-how to z kolei postawa osoby doświadczonej, zawodowca. Nie tyle jest dla niego ważne czy coś „mieści się w teorii” lub zgodne jest z jakimś modelem działania, co fakt, czy w ogóle działa. Know-how to podejście nastawione przede wszystkim na skuteczność. W takim podejściu jest ważne ciągłe udoskonalenie tego, co się robi i bezustanna optymalizacja – poszukiwanie jeszcze lepszych rozwiązań. W postawie know-how ważne są szczegóły wykonawcze, ponieważ liczy się ergonomia działania. Poszukiwanie nowych rozwiązań nie musi się kłócić z nieustannym poprawianiem tego, co wypracowane. Czasem suma drobnych poprawek daje lepszy efekt niż ambicjonalne silenie się na „przełomowe” i „rewolucyjne” rozwiązania.

W amerykańskiej reklamie postawę know-how widać wszędzie: w podejściu do briefu, w strategii komunikacji i w tzw. „egzekucji”. W filmie jest ono widoczne w castingu, w scenariuszu i pracy reżysera, w podejściu operatora i dźwiękowca. W reklamie prasowej know-how widać zarówno w kompozycji, jaki w typografii. Szczególnie ta ostatnia dziedzina pokazuje jak wielka przepaść jakościowa dzieli nas od twórców z USA.
Nie chodzi mi o gloryfikację twórców pracujących pod gwiaździstym sztandarem i twierdzenie, że amerykańska reklama jest doskonała, bo nic nie jest doskonałe. Jeśli jednak chcemy podnosić jakość polskiej reklamy, to musimy pokornie przyznać, że pod względem know-how mamy jeszcze wiele do zrobienia.

Zanim zacznie się psioczyć na klientów agencji, którzy nie są ponoć otwarci na „genialne” rozwiązania warto się zastanowić, czy potrafimy tą genialność wyegzekwować i co ma ona finalnie dawać. Polska reklama przypomina pod tym względem polskie kino, sztukę, muzykę rozrywkową, polski teledysk i rodzimą książkę. Niby „fajne” i na czasie, ale chyba wyłącznie dla nas. To ciekawe, że choć mamy np. świetną tradycję w polskiej szkole plakatu, to zęby bolą gdy patrzy się na billboardy. Choć mamy na koncie osiągnięcia w kinematografii to nie potrafimy nakręcić ciekawego 30-sekundowego filmu. I nie jest to wyłącznie kwestia pieniędzy.

Wystarczy popatrzeć na Crest, jedną ze zwycięskich kampanii z Cannes Lions 2008. Moim ulubionym spotem jest „Koparka”. Prosta do bólu historia. Jedno miejsce, jeden rekwizyt., kilku sympatycznych aktorów. Kilka prostych ujęć, krótki dialog, czytelny i prawdziwy przekaz. Prawdziwe mistrzostwo. Cała wybitność tej reklamy nie polega na wydumanych opowieściach ani na fajerwerkach efektów specjalnych.
Facet przyjeżdża koparką by rozwalić dzieciakom miejsce do zabawy Powstanie w tym miejscu hałaśliwa ‘power station’. Ponieważ mówiąc o tym, cały wciąż się uśmiecha (błyskając białymi zębami), zamiast wrogości zyskuje małych sprzymierzeńców. ‘You can say anything with a smile. Crest’. (‘Z uśmiechem możesz powiedzieć wszystko. Crest’) Nawet ‘sprzedanie’ tej historii klientowi nie wymagało chyba żadnego wysiłku. Nie potrzeba do tego nawet storyboardu.
Wciąż nie potrafimy robić takich reklam. Naszą postawą jest wciąż know-what, a nie know-how.




Oglądając najlepsze kampanie z tegorocznego Cannes zastanawiałem się z czego wynika tak słaba jakość naszych rodzimych produkcji reklamowych i doszedłem do wniosku, że wciąż popełniamy podstawowy grzech silenia się:

- silenia na dowcip - każdy teraz chce mieć swoje Mumio przez co siłowe dowcipy stosowane w naszej reklamie nie bawią chyba nawet ich twórców. W briefie było pewnie napisane: „humorystycznie, w stylu Mumio”
- silenie się na luz - syndrom ‘spiętych pośladków’ dominuje w naszych reklamach i to co ma się wydawać bezpretensjonalne i wyluzowane, staje się groteskowe i żałosne (najbardziej nieudolne jest naśladownictwo stylu młodzieżowego języka), wciąż mamy problem z dystansem do samych siebie
- silenie się na szczerość i autentyczność – jedna z instytucji finansowych przyznała ostatnio w reklamie, że nie zna się na niej bo się nie reklamuje, ponieważ nie musi! Zdrowy rozsądek kazałby zapytać: no to po co się teraz reklamujesz? W dodatku, kiedy się na tym nie znasz?
- silenie się na profesjonalizm – tu celują reklamy sfinansowane z pieniędzy podatników lub środków unijnych. Choć próbują być profesjonalne to naiwnością i zadęciem reklamy te przypominają pamiętane z PRL osiągnięcia propagandy sukcesu.
- silenie się na oryginalność – z pewną taką nieśmiałością oglądam tzw. „zrzynki” czyli swojskie adaptacje dobrych zachodnich produkcji. Widziałem już kilka udanych przeróbek kampanii Fox TV czy świetnych kampanii Volkswagen – udanych ponieważ proceder ten nie jest piętnowany, wiec rodzimi „twórcy” plagiatów nadal mogą uważać, że nie tylko konsument jest idiotą.

To co łączy polskie reklamy od strony realizacyjnej to żenujący poziom castingu. Drewniane postaci rozmawiające z plastikowymi kukłami zdają się nigdy do końca nie wiedzieć gdzie stoi kamera. Pójście po najmniejszej linii oporu i zatrudnianie tych samych aktorów niezależnie od marki i produkcji, bo „fajnie” gdzieś wypadli, sprawia, że reklamy zaczynają przypominać polskie telenowele. Ci sami bohaterowie przeżywają te same banalne historie –przynajmniej pozostaje miejsce na product placement.
Odnoszę też wrażenie, że nasze reklamy łączy także terapia leczenia narodowych kompleksów. Skoro nie potrafimy wybudować prawdziwych autostrad i trafiać w piłkę na boisku, to choć reklamy niech przypominają światowe rozwiązania. Niestety, nie przypominają. Może i wiemy „CO”, ale wciąż nie wiemy „JAK”.

Ciekaw jestem, jakie wyniki przyniosłoby badanie, w którym pokazano by respondentom dużą ilość polskich reklam i ustalono jak często reklamy te:
- przynoszą wartościowe informacje i poszerzają wiedzę o świecie, produktach i usługach
- prawdziwie poruszają i skłaniają do refleksji
- pomagają w dokonywaniu wyborów i ułatwiają życie
- są wartościową rozrywką lub po prostu bawią

Można by także sprawdzić, na ile często i które reklamy:
- wprowadzają w błąd i kłamią
- podstępnie kradną i marnują czas
- rozpraszają, drażnią, irytują
- obrażają i zniesmaczają

Obawiam się, że znakomita większość naszych reklam mogłaby się znaleźć w drugiej grupie. Należałoby wówczas umieścić je na specjalnej liście i opublikować w prasie codziennej z ostrzeżeniem w rodzaju: „Za reklamę płacisz ty drogi konsumencie. Nawet 15% sprzedaży produktów na tej liście przeznaczone jest na działania marketingowe i komunikację. Kupując te produkty i usługi sam stajesz się twórcą tych koszmarków reklamowych. Nie kupuj więc produktów źle reklamowanych. Wymagaj od producentów najlepszych reklam. To przecież twoje pieniądze”.

Tak na marginesie: ponieważ sam pracuję w branży reklamowej, ktoś może powiedzieć: „zły to ptak, co własne gniazdo kala”. Krytykowanie od środka to niewdzięczne zadanie – poza tym, że krytyka obejmuje samego krytykującego, to oprócz wskazywania co jest źle wypadałoby też podać alternatywne rozwiązanie. Podaję więc: moim zdaniem branża reklamowa w Polsce powinna być dla siebie samej dużo surowszym cenzorem. Oglądając miernotę w telewizji i na ulicach nie możemy ciągle zaklinać rzeczywistości powtarzając: „to nie ja, to nie moja agencja, my byśmy takie g… nie wypuścili”. Chcemy tego, czy nie, to my. To nasze reklamy. Za 50 lat ktoś to wszystko obejrzy i zapyta: to tak wyglądała polska reklama z przełomu wieków? Hmm. Widać było, że już wiedzieli „Co”, ale chyba nie do końca wiedzieli „Jak”.

środa, 25 czerwca 2008

Człowiek PC i sprzedawca Mac'ów

W reklamach Apple z kampanii ‘Get a Mac’, w których występują Człowiek Mac i Człowiek PC (http://www.apple.com/getamac/ads/) różnica pomiędzy dwoma opozycyjnymi światami i mentalnościami użytkowników została sprowadzona do granic absurdu. Człowiek Mac jest wyluzowany, naturalny, bezpretensjonalnie ubrany i dowcipny w inteligentny sposób. Człowiek PC to nieco groteskowy nieudacznik, żałosne beztalencie paradujące w niegustownym stroju urzędnika niższego szczebla. Analogia do postaci Steve’a Jobs’a i Billa Gates’a jest aż nadto czytelna ponieważ wręcz nachalna. Nawet człowiek PC może ją zrozumieć.
Osobiście bardzo lubią markę Apple. Jestem też orędownikiem iPoda i niecierpliwie czekam kiedy w salonach naszych operatorów pojawi się iPhone. Tym bardziej dziwiło mnie dlaczego marka, która przeszła do historii reklamy wybitną kampanią „1984” sięga dziś po raczej żałosną strategię kopania konkurenta po kostkach?

Pracownicy agencji reklamowych także dzielą się na dwa gatunki: jedni używają Macintosh (i pracują w kreacji), drudzy używają PC (i zajmują się obsługą klienta, ewentualnie strategią). Na seminarium przedstawiciela Apple podczas festiwalu Cannes Lions 2008 wybrali się raczej głównie ludzie z gatunku Mac. Zadziwiająca była więc postawa prelegenta, który zbudował wielką dramaturgię swego wystąpienia, by w samym finale przejść do… sprzedawania funkcjonalności programu Keynote – odpowiednika Power Point!


Zacznijmy jednak od początku. Prelegent przedstawił się w sposób bardzo dowcipny mówiąc, że nie jest Stevem Jobsem. Raczej nie wyglądał jak Steve Jobs, nie zachowywał się jak Steve Jobs ani nie wypowiadał jak Steve Jobs więc dowcip był raczej na miarę człowieka PC. Następnie człowiek Mac pochwalił się sukcesem sprzedanych 150 mln iPodów i 500% wzrostem użytkownictwa Google Maps dzięki urządzeniom Apple. Ciekawe, co o wzroście użytkowania produktów Google dzięki urządzeniom PC mogłaby powiedzieć druga strona?
Po zaprezentowaniu tych imponujących liczb człowiek Mac podał definicję innowacyjności wg Apple. Otóż (uwaga!) innowacyjność to po prostu inwencja pozwalająca zarabiać!
Po tak mocnym ‘zagajeniu’ człowiek Mac przeszedł do omawiania globalnych trendów. Niektóre obserwacje były nawet interesujące. Na przykład ta, na temat Digital Life Style. Polegać miałaby ona na przyspieszonej zmianie stylu życia związanej z szybszą adopcją nowych technologii. Podobno nie jesteśmy dziś w stanie wyobrazić sobie życia bez telefonów komórkowych i Internetu, a przez to zupełnie odmiennie postrzegamy rzeczywistość. Bardzo odkrywcze, nieprawdaż?. Czy nie jest to jednak raczej obserwacja na miarę ciężko myślącego człowieka PC?

Kolejna obserwacja dotyczyła magicznego słowa konwergencja. Sprowadzała się właściwie do tego, że rozpowszechnianie treści (film, publikacje, audio) odbywa się dziś dzięki nowoczesnym technologiom w zupełnie inny sposób niż dawniej. Znaczącym przełomem miał być w tym przypadku format PDF jeśli chodzi o dystrybucję tzw. mediów drukowanych i fakt, że PDF można przesyłać Internetem za darmo i wydrukować go sobie w dowolnym miejscu!. Trudno kwestionować użyteczność PDF jednak za samo przesłanie pliku w innych formatach także nikt raczej nie pobiera w Internecie myta. Wspomniane także podcast, czy VOD (video on demand) są niewątpliwą innowacją w zakresie zasad dystrybucji treści, ale akurat one adoptowane są jak na razie raczej z pewnym oporem ludzkiej materii.
Można by też zapytać co w tym odkrywczego? Czy dawniej ludzie nie wykorzystywali nowych technologii do rozpowszechniania treści?

Innym odkryciem – znowu raczej na miarę obśmianego człowieka PC – była obserwacja zmiany w sposobie konsumpcji mediów oraz fakt, że generalnie ludzie konsumują dziś więcej mediów. Ponieważ samo określenie „konsumpcja mediów” nie chce jakoś trafić do mojej wyobraźni, skupiłem uwagę na innym wątku – obserwacji sprowadzającej się do stwierdzenia, że „wygoda staje się dziś równie ważna jak treść”. Co prawda współzałożyciel Sony Akia Morita już chyba w latach siedemdziesiątych zauważył, że ‘Ideal consumer electronic device has only one button’, to zaobserwowanie faktu, że ludzie z natury poszukują raczej komfortu i wygody niż komplikacji i utrudnień może być potraktowane jako istotne spostrzeżenie. Po głowie pogłaskany został The Washington Post (http://www.washingtonpost.com/), który zrozumiał, że choć jest NewsPAPER, to jednak robi raczej w biznesie NEWS niż PAPER i prowadzi interaktywną stronę z blogami i oczywiście podcastami zawierającymi omawiane newsy.

Ponieważ ukryta teza brzmiałaby: konwergencja wypiera dywergencję, argumentem wspierającym ją był fakt, że Generalists wypierają Specialists. Zgrabne. Chcąc więc na przykład założyć interesującą witrynę internetową trzeba się faktycznie znać na technologiach on-line, off-line, audio, video, grafice i kodowaniu. W reklamie można zaobserwować podobny trend: integracja i łączenie metod video, print oraz aktywności w sieci pozwala na stworzenie ciekawszych kampanii i skuteczniejsze dotarcie. Można by jednak zapytać czy to użytkownicy mają nabywać kolejne umiejętności, czy też producenci sprzętu powinni zawsze pamiętać o wizji Mority? Czy świat jutrzejszy zdominują wszechstronni osobnicy na miarę Leonarda da Vinci, czy może jednak przetrwają specjaliści z wąskich dziedzin?

Inną obserwacją była tzw. „konsumeryzacja”. Otóż dzisiejsze technologie pozwalają ponoć na szybszą przemianę konsumentów w przedsiębiorców. Łatwiejsza partycypacja w różnorakich przedsięwzięciach, łatwy dostęp do wielu narzędzi i programów, fenomen Web 2.0 zachęcają do ponadprzeciętnych aktywności. Czy jednak zwiększa to odsetek ludzi przedsiębiorczych w społeczeństwie – tego nie udało mi się ustalić.
Uwagi o tym, że 75% ludzi biegających dla pasji słucha podczas biegania muzyki (można zgadywać na jakim urządzeniu) a The British Museum oferuje przewodniki po wystawach w formie podcastów na iPod nie do końca mnie przekonały. O ile dobrze pamiętam biegacze z lat 80-tych używali Walkmanów a przewodniki były dostępne na kasetach. Co się więc zmieniło poza doskonalszymi urządzeniami? Sposób biegania? Muzea i biblioteki także jakoś nie chcą zniknąć.

Dlaczego jestem taki cyniczny i złośliwy wobec człowieka Mac? Ponieważ cała ta misterna introdukcja prowadziła do „odpalenia” programu Keynote i zademonstrowania setkom wybałuszonych z podziwu oczu w jaki sposób np. można sobie zmienić rodzaj wykresu na slajdzie i dodać animację przejścia. Wielkim finałem był slajd z napisem: spróbuj to samo zrobić na… i tu pojawiło się logo Windows. Człowiek Mac być może i okazał się dobrym sprzedawcą i przeciągnął kilku kolejnych ludzi PC na swoją stronę. Rozumiem, że historia Apple i Microsoft splata się w różny, nie zawsze do końca jasny sposób i obie strony pewnie mają sobie wiele do powiedzenia. Jednak z niejasnych dla mnie przyczyn mój podziw dla oraz szacunek dla Apple po tym seminarium wyraźnie się skurczył.

Tak na marginesie: po powrocie do hotelu odpaliłem z ciekawości poczciwego PC-ta i spróbowałem. Zła wiadomość dla człowieka Mac brzmiałaby: tak, wszystko to da się to zrobić również w Windows.

wtorek, 24 czerwca 2008

Cannes Lions 2008 - pierwsze wrażenie

Nic na pozór nie łączy takich marek jak XBox, Skoda, Burger King czy Sony. Na pozór. To kampanie między innymi tych właśnie marek albo znalazły się na short-listach, albo zostały wysoko ocenione lub nagrodzone na tegorocznym festiwalu reklamowym w Cannes. Spróbuję więc zastanowić się w którą stronę zmierza dziś kreacja reklamowa. Okazuję się bowiem, że istnieją pewne wspólne ramy dla myślenia o współczesnej komunikacji marki.

Pierwszym ciekawym trendem wydaje się naśladowanie rzeczywistości. W reklamie telewizyjnej, bo o niej głównie mowa, wielokrotnie twórcy używali różnorakich zabiegów pozwalających sprawić by to co oglądamy jak najdalsze było od reklamowej idealizacji.

Obserwowanie z ukrycia
Kilkakrotnie w tej grupie reklam można było zobaczyć podobną formułę filmu dokumentalnego. Zabiegiem popularnym była ukryta kamera pozwalająca rejestrować naturalne reakcje przypadkowych osób na przygotowaną prowokację. Zabieg ten wykorzystano między innymi w świetnej kampanii Burger King. Reakcje klientów restauracji na wiadomość, że nie dostaną swojego ulubionego Whoopera rozciągały się od wesołego zdziwienia poprzez lekką złość aż do agresji. Naturalność i autentyczność tych zachowań pozwala bez najmniejszego trudu utrzymać uwagę widza w ciągu całej opowiadanej historii.

Podobny zabieg wykorzystano w reklamie fundacji Samaritans. Miło popatrzeć jak ludzie spontanicznie rzucają się z pomocą dyndającemu na billboardzie robotnikowi i jakie zaskoczenie maluje się na ich twarzach, kiedy dowiadują się, że wcale tej pomocy nie oczekuje. Formułę ukrytej kamery wykorzystano także w brazylijskiej kampanii społecznej poruszającej problem obojętności wobec biednych dzieci (Casa Do Zezinho). Zabieg podzielonego ekranu pozwala śledzić reakcje przechodniów na sytuację, w której ten sam chłopiec – raz brudny, w zniszczonym ubraniu, innym razem schludny i zadbany siedzi samotnie na krawężniku ruchliwego chodnika. Przykre jest przyglądanie się przechodniom, którzy wykazują zainteresowanie i gorliwie ruszają z pomocą jedynie w tym drugim przypadku.

Innym przykładem rejestracji rzeczywistych, nie udawanych zachowań była malezyjska kampania przeciwko dyskryminacji rasowej Merdeka. Filmy, zrealizowane w konwencji wywiadu-sondy, kręcone na szkolnym korytarzu skutecznie poruszają emocje widzów. Nie można przecież pozostać obojętnym widząc jak mały chłopiec autentycznie peszy się i jednocześnie nie dowierza swojemu szczęściu, gdy na naszych oczach słyszy od swej szkolnej miłości, że jest jej ulubieńcem.

Trudno mi ocenić na ile powyższe historie były faktycznie naturalne i nie pozowane – bo na takie wyglądały - a na ile zostały wyreżyserowane. Przyznać jednak muszę, że nawet jeśli dokonywano delikatnych ingerencji, to zamierzony efekt został w nich po mistrzowsku osiągnięty. Oglądanie naturalnych ludzkich zachowań porusza nas do głębi ponieważ mamy przed oczyma chwilę prawdy. Prawda zdaje się działać w reklamie.
Siła tych zabiegów polega też pewnie na tym, że patrzymy na prawdę z komfortowej pozycji podglądacza. Obserwowani nie wiedzą, że ktoś ich śledzi, a my zaspokajamy odwieczną ludzką ciekawość patrzenia co robią inni i możliwość snucia refleksji w rodzaju: „No, ja to bym się na pewno tak nie zachował”.

I właśnie motyw podglądactwo wykorzystano w innej, równie mocnej, choć zupełnie innej kreacji dla kanału HBO. O ile spoty telewizyjne oparte zostały na sprawdzonej metodzie „drugiego dna”, to działania z zakresu outdoor, events oraz interactive w pełni wykorzystały „big brotherową” ciekawość, która tkwi w każdym z nas. Instalacje polegające na wyświetlaniu na ścianie bloku tego, co mogłoby dziać się w sąsiadujących ze sobą mieszkaniach pozwalały zgromadzonym obserwatorom w sposób bezpieczny zaglądać w ludzkie historie ukryte na co dzień za grubym murem. Strona internetowa wykorzystująca filmowe cliche przypadkowego obserwatora popełnionej zbrodni uaktywnia tkwiące nas wojerystyczne skłonności (http://www.hbo.com/voyeur/).

Naśladowanie rzeczywistości może przybierać różne formy, także perfekcyjnej symulacji. W realizowanej z rozmachem kampanii dla Halo 3 na konsolę XBox stworzono nierzeczywistą rzeczywistość wirtualnego świata gry komputerowej. Szczegółowa rekonstrukcja alternatywnego świata okazała się tak dalece wiarygodna, że trudno się dziwić odbiorcom reklam, którzy pod ich wpływem uznają, że zakupując Halo 3 i włączając się do gry zostaną bohaterami uwiecznionymi w dziejach „prawdziwej” historii.

O rzeczywistości wykreowanej dla japońskiej marki Uniqlo trudno cokolwiek powiedzieć. Najlepiej to po prostu zobaczyć: http://www.uniqlo.jp/uniqlock/

Uczta dla oczu albo niecodzienne widowisko
Kolejny zestaw interesujących reklam można stworzyć z filmów dla takich marek jak: Sony Walkman, Sony Bravia, Skoda Fabia, Ford Focus, Schweppes czy Coca Cola. W przypadku tych kampanii postawiono na niezwykle skomplikowane lub niezwykle oryginalne przedsięwzięcia produkcyjne. Sony Walkman jest moim zdaniem najbardziej charakterystycznym przedstawicielem grupy, którą nazwać można biciem rekordu. Zgromadzenie w jednym miejscu wielu muzyków wykorzystujących zaskakujące instrumenty zamieniając się w barwną, a zarazem profesjonalną orkiestrę samo w sobie jest już rekordem.
W tej grupie spotów widzowie mogą podziwiać zarejestrowane na potrzeby reklamy niezwykłe dokonania. Mogą to być setki plastelinowych króliczków skaczących w centrum miasta przy muzyce Rolling Stones (Sony Bravia), smakowicie upieczony samochód ze słodkiego ciasta (Skoda), lub też auto powstające za sprawą baletowej choreografii (Ford Focus). Do grupy tej zaliczam także opowiedzianą z epickim niemal rozmachem animowaną historię Coca Coli. Po prostu bardzo miło się to ogląda.

Śmiechu warte
Ostatnią charakterystyczną grupą spotów są te, które bazują na zabawie i dobrym dowcipie. Ten patent zawsze pewnie będzie aktualny, ale rzeczą wartą odnotowania wydaje się chyba być spora liczba gadających, śpiewających i tańczących zwierzątek. Oczywiście największe wrażenie robiło zwierze, które co prawda nie śpiewało, ale grało na perkusji (Cadbury’s Dairy Milk reklama Gorilla). Do moich ulubieńców zaliczają się jednak dwaj inni bohaterowie. Najsympatyczniejsi wydali mi się: charyzmatyczny – ale tylko w samochodzie - psi wokalista rodzaju zdecydowanie męskiego (Volkswagen Polo), oraz urocza, wrzeszcząca z przerażenia na widok pędzącego w jej stronę auta wiewiórka, do której krzyku przyłączają się kolejni, równie komiczni leśni mieszkańcy (Bridgestone).
Nieco inny rodzaju wyrafinowanego humoru zastosowano w reklamach amerykańskiego operatora telefonii komórkowej NET 10. Najszerszy uśmiech należy się chyba jednak dla znakomitego w swej prostocie pomysłu wykorzystanego w reklamie pasty do zębów Crest. Z uśmiechem na twarzy jak się okazuje można osiągnąć wszystko.

Tak na marginesie: Marketerem roku 2008 został w Cannes koncern P&G. Jego przedstawiciel szczerze podziękował nie tylko swoim agencjom, ale wszystkim agencjom reklamowym, za to że dzięki ich kreatywności firma zmieniła swoje podejście do budowania relacji z konsumentami i do swojego biznesu. Być może u nas także klienci zaczną pomagać agencjom reklamowym w tworzeniu świetnych reklam poprzez większą otwartość i odwagę dla niekonwencjonalnych pomysłów. Być może autentyzm, rozmach produkcyjny, świeży humor czy po prostu prosty, dobry pomysł dużo częściej będą się pojawiać w naszych reklamach i zaczną wypierać wciąż zbyt liczne „bezpieczne i sprawdzone” rozwiązania.
Kontakt: STANISZEWSKIkropkaMmałpaDŻIMEILkropkaKOM

Poprzednie wpisy: